AKINCILAR
AKINCILAR
Osmanlı ordusunda atlı bir askerî sınıftı. Bugünkü motorlu birlikler gibi, saldırının ilk kademesini meydana getirirlerdi. Daha çok Rumeli’de, sınır üzerindeki sancaklarda bulunurlardı. Yüzer yüzer, bölüklere ayrılmışlardı. Her bölüğün başında bir akıncı komutanı bulunurdu. On bölük, ayrıca bir binbaşıya bağlıydı.
Akınlar üç çeşitti: Akın, Haramilik, Çete. Akıncı komutanının emri altında yapılan saldırıya “Akın”; yüz, ya da daha çok sayıda atlı ile yapılana “Haramilik”; yüzden daha az sayıda bir kuvvetle yapılan saldırıya da “Çete” adı verilirdi.
Akıncılar hafif süvariydiler. Savaşlarda birkaç gün içinde çevreyi şaşırtırlardı, önce keşif kolu görevini görürler, ordunun geçeceği yollarda güvenliği sağlarlardı. Ayrıca, yakaladıkları tutsaklardan düşman üzerinde bilgi almaya çalışırlar, arkadan gelen ordu için yiyecek kaynaklarını tesbit ederlerdi. Akıncılık 1595 yılına kadar devam etmiştir. Bundan sonra ise, yerini Kırım Hanlığı kuvvetlerine bırakmıştır.
Osmanlılar’ın ilk Akıncı Komutanı Evrenos Bey’dîr. Ondan sonra da, Mihaloğulları, Turhan Bey, Malkoçoğlu akıncıları geniş çapta ün salmıştır. Akıncıların ordu dışında aylıkları ve belirli bir işleri yoktu. Bunlar savaşlardan ellerine geçen ganimetlerle geçinirlerdi. Savaşlara da, kendi silâhları ve atlarıyla katılırlardı. Vergi vermezlerdi. Aralarından pek kıdemlilerin dışında kalanların çoğu tımar (devletçe verilen toprak) sahibi değildi.
